Ankara… TÜRKİYE’NİN KALBİ, başkenti, siyasi ve bürokratik merkezi. Ancak bu şehrin sokaklarında dolaşırken insanın içine işleyen bir GARİPLİK var. Bir YABANCILIK, bir TELAŞ… Ama belki de en önemlisi, bir BOŞLUK HİSSİ.
Garsonların gözlerinde KAYGI, siyasetçilerin yüzlerinde ENDİŞE, sokaktaki vatandaşın adımlarında TEDİRGİNLİK var. HERKES BİR ŞEYLER SÖYLÜYOR AMA KİMSE GERÇEKTEN DİNLEMİYOR. İnsanlar birbirlerinin gözlerine bakmıyor. Herkes kendi kaygısıyla meşgul, kendi derdine düşmüş. PEKİ NEDEN?
Türkiye, EKONOMİK VE SOSYAL AÇIDAN ZOR BİR DÖNEMDEN GEÇİYOR. ENFLASYON, GEÇİM SIKINTISI, SİYASİ BELİRSİZLİK, HUKUKUN ÜSTÜNLÜĞÜNE DAİR KAYGILAR… Tüm bunlar TOPLUMUN RUH HALİNİ ETKİLİYOR.
İNSANLAR GÜVENCE ARIYOR, GÜNÜ KURTARMA DERDİNE DÜŞÜYOR. Birbirlerine güvenmek yerine, ŞÜPHE DUYUYORLAR.
Eskiden sokakta SELAMLAŞAN İNSANLAR, şimdi BİRBİRLERİNDEN KAÇIYOR. İş yerlerinde, kafelerde, metroda GÖZ GÖZE GELMEMEK için çaba sarf eden insanlar… BİR KAYGI VAR, BİR KORKU…
Sanki GÖRÜNMEZ BİR DUVAR örülmüş herkesin arasına.
Ancak bu atmosfer sadece SOKAKLARDA DEĞİL, ZİHİNLERİMİZDE DE İNŞA EDİLİYOR. TELEVİZYON DİZİLERİNDEN HABERLERE, SOSYAL MEDYA İÇERİKLERİNDEN GAZETELERE KADAR HER ŞEY BU KARAMSARLIĞI BESLİYOR.
Son yıllarda TELEVİZYON KANALLARINI, HABER SİTELERİNİ, DİZİLERİ VE PROGRAMLARI DİKKATLE İZLEYENLER FARK EDECEKTİR: OLUMLU BİR HABER GÖRMEK NEREDEYSE İMKÂNSIZ HALE GELDİ.
Sürekli KRİZLER, FELAKETLER, ŞİDDET OLAYLARI, CİNAYETLER, SKANDALLAR…
MEDYANIN EN BÜYÜK GÜCÜ, KİTLELERİ YÖNLENDİRME YETENEĞİDİR. Sürekli ŞİDDET, KAOS VE UMUTSUZLUK AŞILANAN BİR TOPLUMUN PSİKOLOJİSİ NASIL OLUR?
KORKU İÇİNDE, TEDİRGİN, DEPRESİF VE KONTROL EDİLEBİLİR…
İşte tam da bu noktada SUBLİMİNAL MESAJLAR DEVREYE GİRİYOR.
BİLİNÇALTIMIZA FARK ETMEDEN İŞLEYEN VE DÜŞÜNCELERİMİZİ, HİSLERİMİZİ ETKİLEYEN GÖRSEL VE İŞİTSEL MESAJLARDIR.
DİZİLERDE, HABER BÜLTENLERİNDE, SOSYAL MEDYADA SÜREKLİ ŞİDDET, ÖLÜM, FELAKET VE KORKU POMPALANMASI, BİREYLERİ KARAMSARLIĞA VE ÇARESİZLİĞE İTİYOR.
DİKKAT EDİN, DİZİLERDE ARTIK MUTLU AİLELER YOK.
HEP İHANET, ENTRİKA, KARGAŞA…
YA YANGINLAR, PATLAMALAR YA DA İNTİKAM HİKÂYELERİ…
ANA HABER BÜLTENLERİNDE OLUMLU BİR GELİŞME YER ALMIYOR.
HEP EKONOMİK KRİZLER, SUÇ HABERLERİ, SAVAŞ HABERLERİ…
İNSANLARIN ZİHNİ SÜREKLİ BİR KORKU İÇİNDE TUTULUYOR.
Böyle bir ortamda insanlar NASIL UMUTLU OLABİLİR?
GELECEĞE NASIL GÜVENLE BAKABİLİR?
Bir zamanlar KURTULUŞ SAVAŞI’NDA OMUZ OMUZA SAVAŞAN, YOKLUK İÇİNDE BİLE BİRBİRİNE DESTEK OLAN BİR MİLLETİN ÇOCUKLARI, bugün neden BU KADAR YALNIZ?
Neden bu kadar BENCİL?
Bunun bir nedeni de MEDYANIN BİLİNÇALTIMIZA KAZIDIĞI “BİREYSEL KURTULUŞ” FİKRİ olabilir.
Eskiden BİRLİK, BERABERLİK, DAYANIŞMA kültürü varken, şimdi HERKESİN AKLINDA TEK BİR ŞEY VAR:
“BEN NASIL KURTULURUM?”
Ancak bu psikoloji, MİLLETLERİ GÜÇSÜZLEŞTİRİR.
KENDİ DERDİNE DÜŞEN, SADECE BİREYSEL KURTULUŞ PEŞİNDE OLAN BİR TOPLUM, KOLAY YÖNETİLİR VE YÖNLENDİRİLİR.
BİRBİRİNE GÜVENMEYEN İNSANLAR, GÜÇLÜ BİR DEVLET VE TOPLUM OLUŞTURAMAZ.
PEKİ BU GİRDAPTAN NASIL ÇIKILIR?
Belki de önce BİRBİRİMİZİ YENİDEN DİNLEMEKLE BAŞLAMALIYIZ.
GÖZ GÖZE GELMEK, SELAM VERMEK, BİRBİRİMİZE GÜVENMEYİ YENİDEN ÖĞRENMEK…
KURTULUŞ SAVAŞI’NIN RUHUNU HATIRLAMAK.
O zaman da şartlar çok zordu, ama insanlar BİR ARADAYDI.
Bir amaçları vardı: BAĞIMSIZLIK VE ÖZGÜRLÜK.
Bugün de bir çıkış yolu var. Ama bunun için BİREYSEL KAYGILARIMIZI BİR KENARA BIRAKIP, TOPLUMSAL BİLİNCİ YENİDEN İNŞA ETMEMİZ GEREKİYOR.
Ankara’nın puslu havasını dağıtacak olan şey, NE SADECE EKONOMİK REFORMLAR NE DE SİYASİ DEĞİŞİMLERDİR.
ASIL MESELE, TOPLUM OLARAK YENİDEN BİRLİK RUHUNU CANLANDIRMAKTIR.
ÇÜNKÜ BİR MİLLETİN ASIL GÜCÜ, TANKLARI, TÜFEKLERİ DEĞİL; İNSANLARININ BİRBİRİYLE KURDUĞU BAĞDIR.
Ve o miras, SADECE HATIRLANMAYI DEĞİL, YAŞATILMAYI BEKLİYOR!
Nurhayat Volkan
