Siz sanıyorsunuz ki bizim hiçbir şeyden haberimiz yok!
Oysa biz, her şeyin farkındayız…
Markette kasanın önünde sessizce hesap yapan annenin gözünden,
pazarda elindeki son parayı tartıya uzatan babanın bakışından biliyoruz.
Haberimiz var; hem de manşetlerden değil, hayatın içinden!
Siz yukarıdan bakınca halkı sessiz sanıyorsunuz.
Ama o sessizlik, kabulleniş değil; yorgunluğun ifadesidir.
Bir zamanlar umutla açılan eller, şimdi haksızlıkların son bulması için duaya açılıyor.
Çünkü bu halk, her sabah yeniden ekmeğini, onurunu, huzurunu korumak için çalışmaya başlıyor.
Bizim haberimiz var efendiler…
Sadece susuyoruz, çünkü sözün değeri kalmadı.
Her söze bir yafta, her itiraza bir ceza düştü bu topraklarda.
O yüzden halk konuşmuyor; ama görüyor, duyuyor, fakat duymuyor gibi yapıyor…
Çocuklarımızın gözlerindeki umudu, gençlerin sessiz gidişlerini, yaşlıların “böyle olacağını bilseydik” diye iç geçirmesini görüyoruz.
Ve biliyoruz ki hiçbir haksızlık sonsuza dek sürmez.
Bir gün, unuttuk sandığınız her şeyin hesabı elbet sandıkta sorulur — bağırarak değil, sessizce…
Çünkü halkın hafızası güçlüdür, vicdanı da derindir.
Zaman gelir, söz yine halkın olur.
Unutmayın: O gün geldiğinde siz yine sanırsınız ki bizim hiçbir şeyden haberimiz yok…
İşte o gün anlarsınız — aslında her şeyin farkında olduğumuzu.
