Polis İntiharlarına Aldırış Etmeyen İdarecilere…
Polisler bu ülkenin görünmeyen yükünü taşıyor.
Gecesi yok, gündüzü yok; nefesi bile görev saatine bağlı.
Ama ne acıdır ki bir polis hayatını kaybettiğinde, bazı idarecilerin masasındaki tek değişen şey “personel sayısı” oluyor. İnsan değil… Rakam.
2025 yılı itibariyle, bugün 71 polis intiharı…
Bu sayı bir istatistik değil, bir çığlık.
Ve bu çığlığı duymayanlar, aslında en iyi duyması gerekenlerdir.
Aşırı mesai, baskı, mobbing, görmezden gelinen psikolojik çöküş…
Ve tüm bunların içinde, idarecilerin taşıması gereken vicdan, kimi koltuklarda unutulmuş gibi.
İnsan hayatına değer vermek bir lütuf değil, görevdir.
Özellikle de polis canı, devlete emanet edilmişken…
Bugün susan, yarın belki hiçbir yere hesap vermez…
Ama tarih, her ihmalin altını çizer.
Görmezden gelinen her çığlık, bir gün yüzünüze döner.
Polis intiharları bir “rakam” değildir.
Her biri bir evin yıkımı, bir ailenin geleceği, bir annenin ömrüdür.
Ve 71 can…
Bu ülkenin omuzlarında ağır bir vebaldir.
Koltuğu korumak uğruna insanların tükenmesine göz yumanlar bilsin:
Vicdandan kaçılır ama sonuçtan kaçılmaz.
Polisine değer vermeyen bir yönetim anlayışının, topluma verecek hiçbir değeri yoktur.
