Çanakkale’nin ıssız bir dağ başında, rüzgarın bile sustuğu o sarp yamaçta, bir “Meçhul Asker” kabri vatan nöbetini sürdürüyor. Sessiz mermerin üzerinde yankılanan o derin hakikat, bir ziyaretçinin adımıyla mucizevi bir selamlaşmaya dönüşüyor: Sakin duran al bayrak, misafirini görür görmez coşkuyla dalgalanmaya başlıyor.
Bu sadece kumaşın rüzgarla dansı değil; bu, toprağın altındaki kahramanın “Geldiniz mi evlatlarım, ben buradayım!” diyen sessiz çığlığıdır. O bayrak dalgalandıkça, Çanakkale’nin geçilemez olduğu gerçeği mermerden kalplere bir kez daha kazınıyor. Şehidimiz, kendisine bir Fatiha getiren her nefese, gökyüzünde nazlı bir selamla karşılık veriyor. Çünkü onlar ölmediler; onlar, her esen yelde vatanı solumaya devam ediyorlar.
