Sudan’da bir anne, enkaz altındaki çocuğuna sarılmış; gözyaşları, tozla karışmış. Sudan’da bombalanan evlerin arasında çocukların çığlıkları yankılanıyor. Kadınlar, yaşlılar, masum insanlar can veriyor. Ama dünya sessiz. En acısı da Müslüman dünyasının bu sessizliğidir.
Sudan’da insanlar açlıkla, korkuyla, ölümle mücadele ederken; kimi Müslümanlar hâlâ konforlu koltuklarında, markalı elbiseleriyle, lüks sofralarında hayatın keyfini sürüyor. Sudan’da kardeşin kan ağlarken, sen hâlâ gülüyorsan, bu zulme ortaksın!
Sudan’da yaşanan zulüm artık sadece bir ülkenin dramı değil, tüm insanlığın sınavıdır. Müslümanlar sustukça, zalimler güçleniyor. Vicdanlar sustukça, çocuklar ölüyor. İnsanlık Sudan’da can çekişiyor, ama hâlâ gözünü kapatanlar var..
Ey Müslüman! Sudan’da, Gazze’de, Yemen’de kardeşlerin ölürken senin sessizliğin, onların mezar taşına kazınıyor. Unutma, Sudan’da akan her damla kan, senin suskunluğunun bedelidir.
Bu kadar imkân, bu kadar zenginlik, bu kadar lüks içinde hâlâ “elimden bir şey gelmez” diyenler — siz insanlıkla vedalaştınız. Sudan’da çocuklar ağlarken, senin kahkahaların utançtır. Sudan’da açlık varken, senin israfın günahtır. Sudan’da zulüm varken, senin ilgisizliğin ihanettir!
Artık uyanmak, silkelenmek, insan olmak gerekiyor.
Sudan’da yaşananlar sadece onların değil, hepimizin imtihanıdır.
Allah, zalimin ateşini bol, ömrünü azapla doldursun.
Ama unutmayın: Sessiz kalan her Müslüman, bu ateşin dumanına dahildir.
