Hayat, bazen bizi hiç ummadığımız yerlere sürükler. Yıllarca tanıdığın, uğruna fedakârlık yaptığın, hep idare ettiğin bir dostun olabilir.
Onun için defalarca ödün vermiş, hatalarını görmezden gelmişsindir. Ama bir gün, yollarınız ayrılır.
İlk başta yalnız hissettiğini, alışkanlıklarından kopamadığını düşünürsün.
Sanırsın ki dostluk, yılların getirdiği bir bağdır.
Oysa dostluk, anlayışla ve sevgiyle kurulur. Bazen öyle biri çıkar ki karşına, yıllarca tanıdığın insanın yapmadığını yapar.
Senin hislerini anlar, seni olduğun gibi kabul eder ve empatisiyle hayatını doldurur.
Mevlana der ki:
“Nice insanlar gördüm, üzerinde elbise yok… Nice elbiseler gördüm, içinde insan yok!”
Gerçek dostluk, zamanın uzunluğunda değil, samimiyetin derinliğindedir.
Bazen hayat, bize yanlış insanları tanıtır ki doğru insanları kıymet bilelim.
Eğer bir dostluk, tek taraflı fedakârlık ve anlayış üzerine kurulmuşsa, o dostluk sadece bir alışkanlıktır. Gerçek dostluk, karşılıklı sevgi, saygı ve empati gerektirir.
Montaigne şöyle der:
“Gerçek dostlar, iyi gününde çağrıldığında gelen, kötü gününde ise çağrılmadan gelendir.”
Eğer bir dost, zor zamanlarında yanında değilse, seni anlamıyorsa ve hep sen veriyorsan, o dostluk çoktan bitmiştir.
Hayatta bazen eskiyi bırakıp yeniye yer açmak gerekir.
Çünkü her kayıp, aslında yeni bir kazancın kapısını aralar. Yeni dostluklar, hayatına ummadığın bir ışık tutabilir.
Dostluk, kan bağıyla değil, kalp bağıyla kurulur.
Senin kıymetini bilen, seni anlayan dostlarla yol al!
Unutma, gerçek dost sana yük olan değil, yükünü paylaşan insandır.
Yorum Yap