Bir polis memuru, yemek molasında, sokakta gitar çalıp türkü söyleyen bir sanatçıya denk geldi.
Gülümseyerek yanına gitti, nazikçe izin istedi:
“Bir parça da ben söyleyebilir miyim?”
Sokak sanatçısı tebessümle gitarını uzattı. Ve o an, şehirde yürekleri ısıtan unutulmaz bir sahne yaşandı.
Polis, eline aldığı gitarla “Kerkük’ün Zindanında” türküsünü söylemeye başladı. Sesindeki samimiyet, kalbinden gelen duygular ve gözlerindeki içten parıltı, çevresindekilerin kalbine dokundu. İnsanlar durdu, dinledi, alkışladı. Kimisi duygulandı, kimisi sessizce gülümsedi. Çünkü o an, herkes aynı şeyi hissetti:
Polis de bir insandır.
O da yorulur, düşünür, özler…
O da bazen stresini müzikle atmak, yüreğindekini bir türküyle anlatmak ister.
O an, sadece bir şarkı değil; insanlık, sevgi ve birlik duygusu yankılandı.
Gitarın tellerinden süzülen her nota, polisimizin iç dünyasındaki iyiliği, merhameti ve insan yanını anlattı.
Bu güzel anı görenler, “Keşke hep böyle haberler duysak” dedi. Çünkü toplum, artık gülümseten, kalpleri birleştiren hikâyelere hasret.
Polis candır.
Kardeştir.
Yeri gelir görev başında hayat kurtarır, yeri gelir bir türküsüyle kalpleri onarır.
Türkiye’nin her köşesinde görev yapan polis ve askerler, yalnızca güvenliğimizin değil, insanlığımızın da teminatıdır.
Onlar, dünyanın bütün güzelliklerini hak ediyor. 🇹🇷💙
