Atasözleri boşuna söylenmemiştir. Yüzyılların deneyimi, yaşanmışlığı ve gözlemi birkaç kelimeye sığdırır. “Yağmasan da gürle” de onlardan biridir.
İnsan bazen haklı olmasa da güçlü görünmeye çalışır. Ama öyle anlar vardır ki gürlemek yetmez; söylediklerinizin inandırıcı olması gerekir.
Kemal Kılıçdaroğlu, geçtiğimiz akşam uzun bir aradan sonra ilk kez gazetecilerin karşısına çıktı.
Açıkçası ben, yaşanan onca gelişme karşısında nasıl bir direnç gösterdiğini, ne düşündüğünü ve hangi gerekçelerle bu noktaya geldiğini merak ediyordum. Görünen o ki olan bitene kendi penceresinden bakmaya devam ediyor ve bu bakış açısının dışına çıkmak istemiyor.
Televizyondaki gazeteci arkadaşlar gayet yerinde sorular sordular. Hatta zaman zaman Kılıçdaroğlu’nu ciddi biçimde sıkıştırdılar.
İlk soru, “Mutlak butlan” kararını neden kabul ettiğiyle ilgiliydi. Verdiği cevap ise oldukça basitti:
“Kabul etmesem partiye kayyum atanacaktı.”
Oysa tartışmaların merkezindeki konu tam da buydu. Bu kadar önemli bir mesele, birkaç cümleyle geçiştirilemeyecek kadar ağırdı.
CHP Genel Merkezi’ne yapılan polis müdahalesi sorulduğunda ise, “Vali öyle davranmış, ben nereden bilebilirdim?” anlamına gelen bir yaklaşım sergiledi. Bu cevap, olaylara nasıl baktığını göstermesi açısından dikkat çekiciydi.
Sabah saatlerinde milletvekilleriyle birlikte partiye yürüyen isimler arasında Haluk Kırcı’nın arkadaşlarının bulunduğu hatırlatıldığında ise, “Evet, MHP’liler ama CHP’ye üye oldular” diyerek konuyu açıklamaya çalıştı. Açıkçası bu cevap beni şaşırtmadı.
“Arınacağız” söylemi ise ayrı bir tartışma başlığıydı. Henüz mahkemeler karar vermemişken, yargı süreci tamamlanmamış isimler hakkında peşin hükümler kurulması birçok kişide soru işaretleri yarattı. Bir yandan yargının siyasallaştığını kabul ederken, diğer yandan bağımsız yargıya vurgu yapması ise dikkat çekici bir çelişkiydi.
İstanbul Büyükşehir Belediyesi davasının iddianamesini okumadığını söylerken, ortaya atılan rüşvet iddialarını “Adamlar vermiş demek ki…” şeklinde değerlendirmesi de ayrı bir gariplikti. Dosyayı okumadığını söyleyen bir siyasetçinin, aynı dosya üzerinden kanaat belirtmesi pek de ikna edici değildi.
Dahası, bugün eleştirdiği ve hakkında ağır ithamlarda bulunduğu Ekrem İmamoğlu’nun, daha düne kadar kendi Cumhurbaşkanı Yardımcısı adayı olduğunu hatırlatan soru karşısında net bir cevap verememesi de dikkat çekiciydi. Benzer şekilde, CHP’nin bir sonraki Cumhurbaşkanlığı seçimindeki adayının yine İmamoğlu olup olmayacağı sorusuna da açık ve net bir yanıt vermekten kaçındı.
Kimi zaman verilen cevaplar, cevapsız bırakılan sorulardan daha fazla şey anlatır.
Merdan Yanardağ’ın, kendisiyle yaptığı bir röportaj nedeniyle cezaevinde olduğunu “Şimdi sizden duyuyorum” diyerek cevaplaması ise gündemden ne kadar uzaklaştığının göstergesiydi.
Demirtaş’ın dokunulmazlığının kaldırılmasındaki rolünden pişman olmadığını söylemesi de DEM Parti tabanında yeni tartışmalar yaratacak gibi görünüyor.
Aslında gece boyunca en çok dikkatimi çeken şey, birçok soruya “Bilmiyorum”, “Okumadım”, “Duymadım” şeklinde cevap vermesiydi. Masumiyet karinesini göz ardı etmesi, olağanüstü kurultay ihtimaline kapıları tamamen kapatması ve bütün gelişmeleri yalnızca kendi penceresinden değerlendirmesi beni tek bir sonuca götürdü:
Kemal Kılıçdaroğlu, kendisinin hâlâ haklı olduğuna inanıyor.
Programın son bölümünde yeniden partinin başına geçeceğine olan inancını anlatırken sesi yükseliyor, özgüveni artıyor, adeta gürlüyordu.
Ama dışarıdan bakınca tablo çok farklı görünüyordu.
Gecenin sonunda kendi kendime şu cümleyi kurdum:
“İyi ki bu adam Cumhurbaşkanımız olmamış.”
Ben büyüklerime saygıda kusur etmek istemem.
Bu yüzden sadece gülümsüyorum…
Çünkü bazı insanlar yağmasalar da gürler.
Ama bazen gürlemekten çok, söylediklerinin inandırıcı olması gerekir.
Yorum Yap