İnsan yoksulluğunun sebepleri, bu dünyadandır. Başta gelen biri insanın, insan olarak değerlendirilmemesidir.
İnsanlara aklını ve yeteneklerini işe, değere, kazanca dönüştürme fırsatı verilmemesi, hatta bunun bilerek önlenmesidir.
Bu ihmal bütün insanlık tarihinde her yerde görülür. Haksızlığı yapan ise, kaderci din anlayışı ile toplumların hâkim sınıfları ve onun işbirlikçileridir.
Yetenek en değerli bir maden gibidir. Bir madeni kullanmak nasıl toprağı kazıp uzun uğraşlar, sonra onu işlemek gerektirirse, yeteneklerini ortaya çıkarmak da insanın, uzun yıllar eğitilmesini, işlenmesini, yetiştirilmesini gerektirir. İnsanların beynini, duygularını, ellerini işlemeyen, değerlendirmeyen toplum, mutlaka geri kalır, hâkir görülür.
Çünkü o toplumda yeni fikirler, yeni teknikler bulunamaz, icat yapılamaz, yeni iş alanları açılamaz. Yetenek gerektirmeyen en basit işlerle yetinilir. Üretim artmaz, çeşitlenmez. İnsanlar yoksul ve aç kalır. Bu verimsizlik ne kadar yaygınsa, tahribatı da o kadar fazla olur. Eğer bir toplum bu durumda ise, çok önemli bir sonuç onun diğer toplumlara muhtaç olmasıdır. Artık hazıra konmaktan başka çıkış yolu yok demektir.
Yorum Yap