Ama bugün Türkiye’ye bakan herkes aslında o kitabın sayfalarının yaşandığını görür.
Machiavelli der ki: “Halk açsa, adalete güven yoksa, yönetenler koltuğu için kavga ederken yönetilenler birbirine düşer.”
Bugün Türkiye tam olarak bu tablonun içindedir.
Bu ülkede siyasetçiler, partilerinin çıkarı için halka duygu sömürüsü yaparken halk birbirine kırdırılır.
Ekranlarda kavga edenler, meydanlarda bağıranlar, sosyal medyada birbirine sövenler… hepsi aslında aynı oyunun figüranlarıdır.
Gerçek oyun ise kapalı kapılar ardında oynanır — tıpkı Machiavelli’nin anlattığı gibi.
Halkın payına ne düşer?
Yüksek kira, yetersiz maaş, bitmeyen vergiler, çöken adalet duygusu, işsizlik, yoksulluk ve hayal kırıklığı…
Yönetenlerin payına ne düşer?
İtibar, güç, koruma orduları, dokunulmazlıklar ve koltuk kavgası…
Machiavelli bugün Türkiye’yi görse tek bir cümle yazardı:
“Bu halkın suçu, yönetenlerin oyununa inanmak ve kendine bakmayı unutmak.”
Gerçek bu kadar serttir.
Bugün insanlar açken, borç içindeyken, güvensizlik içindeyken; siyasetçiler hâlâ halkı birbirine düşürmek için uğraşıyor.
Birbirlerine hakaret edenler, birbirini “vatan haini” diye damgalayanlar, liderler için kavga edenler… Machiavelli’nin dediği gibi “iktidarın psikolojik oyununun gönüllü askerleri” haline geliyorlar.
Oysa Prens’in en vurucu cümlesi şudur:
“Halk kendi gücünü fark ettiği anda hiçbir iktidar ona hükmedemez.”
Ama Türkiye’de halk kendi gücünü unutacak kadar yorgun, bezgin ve kafa karıştırıcı vaatlere boğulmuş durumda.
Biri çıkıp umut satar, biri korku…
Biri geçmişiyle, biri geleceğiyle halkı oyalarken gerçek sorunlar yerinde durur:
Yoksulluk
Adaletsizlik
Ayrışma
Çaresizlik
Gençlerin ülkeyi terk etmek istemesi
Ailelerin geçinememesi
Memurun, polisin, işçinin, emeklinin tükenmesi
Machiavelli’nin dediği gibi:
“Prens, halkın zayıflığından beslenir.”
Türkiye’de bugün olan tam da budur.
Halk güçsüz olduğunda siyasetçi güçlü görünür.
Halk suskun olduğunda yönetici konuşur.
Halk bölündüğünde iktidar büyür.
Bugünün Türkiye’si, Machiavelli’nin kitabının birebir fotoğrafıdır.
Ve acı olan şu ki:
Prens hiç değişmedi, ama halk uyanmayı hâlâ ertelemeye devam ediyor.
