“Kötünün iyisi” dediğimiz şey insanın elindeki seçenekler arasında daha az zararlı olanı seçmek zorunda kalmasını ifade eder.
Gündelik hayatta sıkça kullanırız bu sözü.
Bazen bir işte…
Bazen bir ilişkide…
Bazen siyasette…
Bazen de hayatın tam ortasında…
Çünkü her zaman iyi ile kötü arasında seçim yapmayız.
Çoğu zaman kötü ile daha az kötü arasında seçim yapmak durumunda bırakılırız.
İşte tam burada “ehvenişer” anlayışı ortaya çıkar.
Arapça kökenli bu kavram, “en az kötü”, “en az zararlı olan” anlamına gelir.
Aslında yüzyıllardır insanlığın karşısına çıkan ahlaki ve toplumsal ikilemlerin bir özetidir bu sözcük…
Antik Yunan’dan bugüne kadar filozoflar da aynı mesele üzerinde durmuşlardır:
Bazen ideal olan mümkün değildir.
Bazen insan, sadece zararı azaltmaya çalışır.
Ama burada dikkat edilmesi gereken başka bir nokta vardır.
Ehvenişer bazen zorunlu bir tercihtir; fakat sürekli hâle geldiğinde toplumların düşünme biçimini değiştirir.
Çünkü insan sürekli “kötünün iyisi”ne razı olursa, bir süre sonra gerçekten iyi olanı aramaktan vazgeçer.
“İdare eder…”
“Bundan kötüsü de vardı…”
“Mecburen…”
Bazen birileri için şöyle denildiğini duyarız:
“İyidir o ya, ben severim…”
İyi de kardeşim,
neresi iyi?
Neden iyi?
Hiç bunu gerçekten düşünüyor muyuz?
Çünkü bu zamanda insanlar birini değerlendirirken çoğu zaman karakterine değil, kendisine nasıl davrandığına bakıyor.
Size gülümsüyorsa iyi…
Sizin işinizi görüyorsa iyi…
Size dokunmuyorsa iyi…
Peki başkasına nasıl davranıyor?
Adil mi?
Dürüst mü?
Vefalı mı?
İşte asıl mesele burada başlıyor.
İyilik dediğimiz şeyin bir ölçüsü vardır.
O ölçü de; dürüstlüktür, adalettir, vicdandır, vefadır.
Menfaati bitince değişen insan iyi değildir.
Gücü olunca başkalarını ezen insan iyi değildir.
Doğruyu bildiği hâlde susan insan da tam anlamıyla iyi değildir.
Bugün en büyük sorunlardan biri de budur zaten.
Belki de artık şu soruyu daha yüksek sesle sormanın zamanı gelmiştir.
Neden sürekli “kötünün iyisi” ne mecbur bırakılıyoruz?
Selam ve saygıyla.
Yorum Yap