Gündelik hayatımızda “denge” ve “ilmi siyaset” olarak ifade edilen bu kavramların günümüzde anlamını yitirdiği, içinin boşaltılarak, bağlamından koparıldığı, eyyamcılığa dönüşen bir anlayışının daha çok hayatımıza hakim olduğu bir dönemden geçiyoruz.
Oldum olası “ilmi siyaset” yapmayı beceremedim; bazı dengeleri de hiç tutturamadım. En önemlisi, eyyamcı hiç olmadım.
Kulağa hoş gelen, hatta bilimsellik çağrıştıran bu ifadeler; ölçüyü kaçırmamak, kimseyi küstürmemek ve güç dengelerini gözetmek gibi teoride makul duruyor.
Ama bugün bu kavramlarla ifade edilen pek çok tutum, pratikte karar verememenin, risk almamanın ve sorumluluktan kaçmanın diplomatik dili hâline gelmiştir.
Denge; ilke ile çıkar, adalet ile güç, hakikat ile yalan arasında kurulmaz.
Doğru ile yanlışın ortasında tarafsız olmak, denge değildir.
İlmi siyaset; insan ilişkilerinde muhatabını kırmadan, incitmeden; vicdani ve insani bir üslupla idare edebilme sanatıdır.
Sinsilik, hile, desise, gruplaşma, kayırma, karalama ve imaj yönetimi “ilmi siyaset” değildir.
Dün söylenenle bugün yapılan arasındaki uçurum, çoğu zaman “şartlar değişti” cümlesiyle kapatılmaya çalışılıyor.
Net olmak zayıflık, kararlılık ise radikallik ve muhaliflik olarak yaftalanıyor.
Sonunda ortaya; herkese göre konuşan ama kimse için risk almayan bir insan tipi çıkıyor.
Oysa gerçek denge tarafsızlık değil, tutarlılıktır.
Herkese eşit mesafede durmak değil, herkes için adil olmaktır.
Güce ve menfaate göre şekil değiştirmek değil, ilkelere göre hareket etmektir.
Bugün “ilmi siyaset”, kim nereye çekerse oraya savrulan bir “eyyamcılık” pratiğine dönüşmüş durumdadır,
Oysa siyasetin de, insanlığın da en büyük ihtiyacı makyajlanmış kavramlar değil; netliktir.
Son söz: Denge; doğru ile yanlış arasında durmak değil, doğru zamanda, doğru yerde, doğru insanların yanında durabilmektir.
Selam ve saygıyla…
Yorum Yap