Önce Şanlıurfa Siverek…
Ardından Kahramanmaraş…
Ve son olarak da Mersin’de silahla yakalanan bir öğrenci…
Türkiye’de okullarda yaşanan son olaylarda kaygımız büyüyor; acımız derinleşiyor.
İnsanın zihninde aynı soru dönüp duruyor.
Ne oluyor? Nereye gidiyoruz?
Halbuki okullar…
Bir çocuğun güvenle büyümesi, öğrenmesi, hayatı tanıması gereken yerlerdir.
Ama bugün kapısından içeri girerken huzur değil de tedirginlik hissi konuşuluyorsa, burada yalnızca bir güvenlik sorunu değil, daha derin bir sorun var demektir.
Okul dediğimiz yer toplumsal hayatın dışında bir alan değildir.
Bir toplumda şiddet ne kadar çok yaygınlaşmış sa; bunun okulun dışında kalmasını beklemek de gerçekçi bir yaklaşım değildir.
Hiçbir çocuk bir anda bu noktaya gelmez.
Oraya gelene kadar bir süreç vardır: ihmal, kopuş, görmezden gelme, kontrolsüzlük ve çoğu zaman sessizlik…
Bu yüzden mesele bireysel değil, aynı zamanda sistemsel bir sorundur.
Eğitim sistemine çok daha geniş bir açıdan bakmak ve bazı gerçekleri artık yüksek sesle konuşmak zorundayız.
Okul güvenliği ertelenebilecek bir konu değildir.
Silaha erişim, denetimsizliğe bırakılacak bir alan olamaz.
Kurallar sadece kâğıt üzerinde değil, hayatın içinde uygulanmak zorundadır.
Ama en kritik başlık hiç değişmiyor: Aile boyutu…
Çünkü çocuk önce ailede şekillenir. İlgi yoksa, sınır yoksa, takip yoksa; okulun bunu tek başına telafi etmesi mümkün değildir.
“Karışmayayım, özgür olsun” anlayışı çoğu zaman özgürlük değil, ilgisizlik üretir.
Ve ilgisizlik içinde büyüyen her çocuk, kendi dünyasında kontrolsüz boşluklar taşır ve savrulmaya başlar.
Bu nedenle sorumluluk tek bir yere yıkılamaz.
Aile sorumluluk alacak.
Toplum sorumluluk alacak.
Sistem görevini yerine getirecek.
Okullar daha disiplinli olacak.
Güvenlik gerçek anlamda sağlanacak.
Rehberlik ve psikolojik destek mekanizmaları güçlendirilecek.
Çünkü bu mesele ertelenebilecek bir mesele değil.
Her gecikme, yeni bir facianın kapısını aralar.
Artık söz değil, icraat zamanı….
Evlatlarımıza sahip çıkalım, sadece sözle değil, gerçekten sahip çıkalım.
