Toplum olarak “emeklilik” kavramını yıllardır yanlış anlamlandırıyoruz.
Sanki emekli olmak, hayatın son durağına varmakmış gibi davranıyoruz. Oysa emeklilik; üretmenin değil, maaş karşılığı bilfiil çalışmanın sona ermesidir. İnsan, emekli olduğu gün hayattan da emekli olmaz.
Ne yazık ki çevremizde bunun tam tersini gösteren çok sayıda örnek görüyoruz.
Sabah kahvehaneye gidip akşama kadar okey masasında vakit geçirenler… Parklarda saatlerce oturup zamanı tüketenler… Cami avlusunda namaz vakitleri arasını bekleyerek günü tamamlayanlar…
Elbette ibadet etmek de dinlenmek de insanın en doğal hakkıdır. Ancak ömrün en verimli dönemlerinden birini yalnızca vakit öldürerek geçirmek, hem kişinin kendisine hem de topluma yapılmış büyük bir haksızlıktır.
Türkiye, dünyanın en genç emeklilerine sahip ülkelerinden biridir. Özellikle bazı meslek gruplarında insanlar henüz ellili yaşlarının başında emekli oluyor ve “Artık görev bitti.” diyerek kendilerini hayatın dışına çekiyor.
Oysa tam tersine…
Asıl şimdi toplumun, o insanların bilgi ve tecrübelerine ihtiyacı var.
Yılların kazandırdığı birikim; gençlere rehber olabilir, sivil toplum kuruluşlarında değerlendirilebilir, eğitimlerde paylaşılabilir, danışmanlıkta kullanılabilir ve sosyal projelere yön verebilir.
Bilgi paylaşılmadığında eskir; paylaşıldığında ise değeri katlanır.
Emeklilik; “Artık ne yapacağım?” diye düşünme zamanı değil, “Bundan sonra topluma ne katabilirim?” diye sorma zamanıdır.
Hayatın anlamı yalnızca yemek, içmek, eğlenmek, çoluk çocuk sahibi olmak ve para kazanmaktan ibaret değildir.
Üretmek…
Öğretmek…
Yazmak…
Okumak…
Araştırmak…
Yeni bir meslek edinmek…
Bir dernekte gönüllü olmak…
Bir okulda gençlere deneyim aktarmak…
Bir fidan dikmek…
Bir çocuğun hayatına dokunmak…
Bunları yapabilmek için emeklilik çok büyük bir fırsattır.
Üstelik bilimsel araştırmalar da gösteriyor ki üretmeye devam eden, sosyal hayattan kopmayan insanlar hem bedenen hem de zihnen daha sağlıklı bir yaşam sürüyor.
İnsan, çalışmadığı için yaşlanmaz; hayatına yeni hedefler koyamadığı için yaşlanır.
Emeklilikte en büyük tehlike boş zaman değil, amaçsız ve boşa geçirilen zamandır.
Çünkü amaçsız geçen her gün, insanın enerjisinden biraz daha eksiltir.
Ben şahsen emekliliği hiçbir zaman bir son olarak görmedim.
Kamu görevim sona erdi; ama üretme isteğim sona ermedi.
Yeni alanlarda çalıştım, yazdım, öğrendim, sivil toplumun içinde oldum ve mesleki birikimimi farklı alanlara taşımaya gayret ettim.
İnanıyorum ki insan, nefes aldığı sürece toplum için yapabileceği mutlaka bir şeyler vardır.
Emeklilik, bir kenara çekilip hayatı seyretme dönemi değil; hayatın içinde kalarak tecrübeyi, bilgiyi ve birikimi gelecek nesillere aktarma dönemidir.
Son söz: Emeklilik, kenara çekilme değil; yılların tecrübesini topluma geri ödeme zamanıdır.
Selam ve saygılarımla…
Yorum Yap