Maskelerin Düştüğü O “Yedi” Gün: Zihnimde Ölenlerin Dönüş Bileti Yoktur!

​Hayat, biz planlar yaparken başımıza gelenlerin toplamı derler ya; eksik. Hayat, aslında biz fırtınanın ortasında can havliyle dalgalarla boğuşurken, gemiyi ilk terk edenlerle, limanda fener yakıp bekleyenlerin asıl niyetini görme sahnesidir. Hani o her fırsatta dostluktan, vefadan, sarsılmaz bağlardan dem vuranlar vardır ya… İşte onların maskelerinin ne kadar ucuz bir kumaştan yapıldığını anlamak için bazen hayatın en ağır, en karanlık gününü yaşamanız gerekir.

​Ben o günü yaşadım. Canımdan bir parça koptu, evimin direği, ulu çınarım, babam gitti.

​Ölüm, hepimiz için sonsuzluğa açılan bir kapı, asil bir başlangıç. Buna inancım tam. Ancak o kapının eşiğinde durup içeriye kimin girip kimin arkasını döndüğünü izlemek, bu fani dünyanın en net, en çıplak gerçeğiymiş. İnsan hüzün evindeyken gözünü bulutlar kaplar sanıyorlar; aksine, insanın gözündeki o eski, tozlu perdeler tam da o acı günde kalkıyor.

​Yıllarca omuzlarında taşıdığın, değerine değer kattığın, “benden” deyip bağrına bastığın bazı isimler… Meğer onlar fiziksel olarak nefes alsalar da, aslında çoktan hükmünü yitirmiş birer gölgeden ibaretmiş. Yanımda olmaları gereken o en ağır günde, bir kuru taziyeyi, bir tas çorbayı, sadece orada öylece sessizce durmayı bile beceremediler.

​Şaşırdım mı? Sadece bir anlık, o da insani bir hayretle: “Ne garip” dedim. Bir anlık bir durup izleme, sonra defteri tamamen kapatma.

​Çünkü benim dünyamda, zihnimde ve kalbimde bir kez öldürdüklerimin geriye dönüşü asla yoktur! O bilet tek yönlü kesilir ve o kapı bir daha açılmamak üzere kilitlenir. Bu bir öfke ya da intikam çığlığı değil; bilakis, kendine saygı duyan, haysiyetini ve iç huzurunu koruyan her insanın alması gereken asil ve net bir mesafedir. Biz o insanlara kredilerini bir günde vermediğimiz gibi, bir günde de silmedik. Onlar, o zor günün eşiğinde kendi kendilerini sıfırladılar.

​Ama hayatın adaleti tam da burada devreye giriyor. Siz o sahte kalabalığın vefasızlığına bir anlık hayretle bakarken, hiç ummadığınız, belki hayatınızın merkezine hiç koymadığınız insanlar kapınızda beliriveriyor. Acınıza omuz veriyor, elinizi tutuyor. Hayat, o bencil ve sığ kalabalığı hayatınızdan ayıklarken, yerini hesapsız, kitapsız, saf ve temiz yüreklerle dolduruyor. Siz farkında olmadan kimin yarasına dokunduysanız, vefa borcunu ödemeye o en acı günde koşup geliyorlar.

​Sözün özü; cenaze evi maskelerin düştüğü, herkesin hak ettiği makama oturduğu yerdir.

​Bugün babamın gidişinin yedinci günü. Benim kalbim de zihnim de artık çok daha berrak, çok daha hafif. Arkasına bakmadan gidenlerin ağırlığından kurtuldum; meydan, gerçekten hak edenlere, o hiç ummadığım ama vefasıyla içimi ısıtan gerçek insanlara kaldı.

​Zihnimdeki o mezarlıkta yer kalmadı, olanları da zaten çoktan toprak örttü. Şimdi önümüze, o sonsuzluğa açılan yeni kapıdan, yanımızdaki gerçek dostlarla yürüme vaktidir.