“Yolumuz zordur” dediğinizde, karşınızda “Yolun, yolumdur” diyebilen gerçek yol arkadaşlarına sahip olmak gerekir.
Çünkü bazı yollar sadece ayakla değil, gönülle yürünür.
Ve gönül dediğin, herkesin taşıyabileceği bir yük değildir.
Hele yol uzun, yük ağırsa; insan yanındakini iki kere tartmalı, üç kere düşünmelidir.
Rahmetli Muhsin Yazıcıoğlu’nun şu sözü boşuna söylenmemiştir:
“Zor yola, kolay insanlarla çıkarsan… Seni de satar, yolu da satar, yolcuyu da.”
Bugün memleketteki manzara, bu sözün acı bir doğrulaması gibi…
Davasını, yolunu, hatta birbirini satan insanlardan geçilmiyor.
“Yanındayım” diyenler ilk rüzgârda kayboluyor;
“Birlikte yürürüz” diyenler ilk virajda nefessiz kalıyor.
İnsan, çoğu zaman yoldan değil, yanında taşıdığı sahte yol arkadaşlarından yoruluyor.
Bu tablo sadece siyasette değil; iş dünyasında, sivil toplumda, odalarda, derneklerde, belediyelerde…
Nereye dokunsanız, karşınıza gerçek yol arkadaşlığı unutulmuş, menfaat arkadaşlığı kurulmuş yapılar çıkıyor.
Koltuk sevdası bir yana, menfaat ortaklığı o kadar yaygın ki; ideal, ilke, dava gibi kavramlar hep rafta duruyor.
Oysa gerçek yol arkadaşlığı bambaşka bir şeydir.
Yükü paylaşan, gözüyle değil gönlüyle gören; zor anlarda pes etmeyen, omuz veren insanlarla mümkündür.
Bugün “kolay arkadaş” çok, ama gerçek yol arkadaşı neredeyse nadir elementler gibi.
Her köşe başında bir koltuk sevdalısı,
Her seçimde bir çıkar yolcusu,
Her idealin çevresinde bir gönül satıcısı…
Yol ne kadar zor olursa olsun, doğru insanlarla yürüyorsanız yükünüz hafifler.
Unutmayın: Yol arkadaşlığı sözle değil; sadakatle, duruşla ve omuz vermekle olur.
Yolunuzu seçerken dikkat edin; ama en çok da yol arkadaşınızı seçerken dikkat edin.
Çünkü bazen yol değil, yol arkadaşınız kaderinizi belirler.
Selam ve saygıyla…
Yorum Yap