POLİSİ ALKIŞLAMAK YETMEZ, SESİNE KULAK VERİN

10 Nisan 1845…
Sadece bir teşkilatın kuruluş tarihi değil; aynı zamanda bir milletin huzur arayışına atılan önemli bir adımdır.

O gün kurulan polis teşkilatı, ilk olarak İstanbul’un sokaklarında görev aldı.

Osmanlı’da bir zamanlar seraskerlerin ve zaptiyelerin yürüttüğü bu görev, zamanla modern bir yapıya dönüştü.

Polis kelimesi Yunanca’dan gelir… Ama Türkiye’de anlamı çok daha derindir.

Burada polis; bazen bir annenin duası, bazen bir çocuğun korktuğunda sığındığı kapıdır.

Gecenin en karanlık saatinde bir siren sesi duyarsınız…
Kimi zaman korkutur, kimi zaman umut olur.
Çünkü bilirsiniz; bir yerde haksızlık varsa, bir yerde mazlum varsa, bir yerde yardım çığlığı yükseliyorsa…
Orada bir polis vardır.

Polis sadece suçluyu yakalayan değildir.
Bazen kaybolmuş bir çocuğun elini tutan, bazen yolda kalmış bir yaşlıyı evine ulaştıran, bazen hiç tanımadığı bir insan için kendi hayatını riske atan kişidir.

Bir yanda merhamet, diğer yanda kararlılık…

Polislerimiz, yaşlıya, kadına, çocuğa ve engelliye devletin şefkatli yüzünü gösterirken;
kanuna başkaldıranlara ve insanlığa zarar verenlere karşı da dimdik duran bir iradedir.

Ama bütün bu fedakârlığın bir de ağır bir bedeli vardır.

Zor çalışma koşulları ve artan psikolojik yük, artık görmezden gelinemeyecek bir noktaya ulaşmıştır.

Son yıllarda artan intihar vakaları, aslında duyulmayan bir çığlığın en acı tezahürüdür.

Buradan açıkça ifade etmek gerekir ki; polisin fedakârlığını alkışlamak yetmez, yükünü de hafifletmek gerekir.

Özlük hakları, mesai şartları, 3600 ek gösterge gibi beklentiler daha fazla ertelenmemeli;
bu sessiz çığlığa artık kulak verilmelidir.

Çünkü güçlü bir devlet, sadece suçla mücadele eden değil;
kendi güvenliğini sağlayan polise de sahip çıkan devlettir.

Bu vesileyle, milletimizin huzur ve güvenliği için fedakârca görev yapan polislerimizin “Polis Haftası”nı kutluyor, görevleri başında şehit düşenleri rahmetle, gazilerimizi minnetle anıyorum.