Kıymetli okuyucularım,
Yaz geldi…
Okullar tatile girdi. Çalışanlar yıllık izinlerini kullanmaya başladı. Ekonomik şartlar nedeniyle uzun tatiller artık birçok aile için hayal olsa da, hafta sonlarını değerlendirmek isteyenler günübirlik ya da bir-iki gecelik kaçamaklarla en yakın sahil beldelerine akın ediyor.
Normalde on, on beş bin nüfuslu küçük beldeler, birkaç gün içinde katbekat büyüyor. Sokaklar, sahiller ve yürüyüş yolları insan seliyle doluyor. Esnaf için bu hareketlilik elbette sevindirici. Birkaç ayda kazanacağını birkaç hafta içinde kazanıyor. Buna kimsenin itirazı yok.
Asıl itiraz edilmesi gereken ise geride bıraktığımız manzara…
Akşam güneş battığında kumsallar adeta çöplüğe dönüyor. Plastik şişeler, pet bardaklar, poşetler, çekirdek kabukları, karpuz kabukları, sigara izmaritleri…
İnsanların saatlerce keyif yaptığı sahiller, birkaç saat içinde yaşanmaz hâle geliyor. Hafif bir rüzgâr esiyor; çöpler doğruca denize sürükleniyor.
Sonra da dönüp:
“Denizler neden kirleniyor?” diye soruyoruz.
Sorunun cevabı çok uzağımızda değil.
Aynaya bakmamız yeterli.
Oysa çocukluğumuzdan beri duyduğumuz bir söz vardır:
“Temizlik imandandır.”
Söylemesi kolay, yaşaması ise galiba biraz zor…
İbadetini eksik etmeyen, dilinden dinî değerleri düşürmeyen insanların bir kısmı, sıra yaşadığı çevreyi temiz tutmaya gelince nedense aynı hassasiyeti göstermiyor.
Oysa inanç, sadece sözle değil; davranışla da yaşanır.
Doğaya, denize, ağaca ve sokağa gösterilen saygı da bunun en önemli göstergelerinden biridir.
Belediyeler, kısıtlı bütçelerle gece gündüz çalışıyor. Sabah gün doğmadan temizlik ekipleri sokaklara çıkıyor; çöp topluyor, sahilleri temizliyor, yürüyüş yollarını yıkıyor. Ertesi gün ise aynı manzarayla yeniden karşılaşıyorlar.
Bu nasıl bir vicdandır?
Bazı sahillerde belediyelerin astığı o anlamlı tabela insanın içini burkuyor:
“Lütfen ayak izinizden başka bir hatıra bırakmayınız.”
Ne kadar zarif…
Ne kadar medeni…
Ne kadar insanca…
Peki buna uyan kaç kişi var?
Çöpünü iki metre ötedeki kovaya atmaya üşenen, sigarasını kuma gömen, çekirdek kabuklarını oturduğu yere saçan insanın eğitiminden de, kültüründen de, çevre bilincinden de söz etmek mümkün değildir.
Daha acısı ise çocuklarımız…
Yanında oturan anne ve babayı izliyorlar. Babası sigara izmaritini yere atıyor, annesi pet şişeyi çalılığa bırakıyor.
Sonra o çocuğa çevre bilinci kazandırmaya çalışıyoruz.
Olmaz…
Çocuk nasihati değil, gördüğünü öğrenir.
Biz bugün çocuklarımıza tertemiz bir çevre değil; umursamazlığı, bencilliği ve sorumsuzluğu miras bırakıyoruz.
Sonra da gelecek nesillerden daha duyarlı olmalarını bekliyoruz.
Toplum olarak en büyük hastalığımız, “Nasıl olsa birileri temizler.” anlayışıdır.
İşte bizi çürüten düşünce tam da budur.
Temizlik belediyenin görevi olabilir.
Ama kirletmemek vatandaşın görevidir.
Görevini yapmayan sadece belediye eleştirilmez; vatandaş da aynaya bakmayı öğrenmelidir.
Unutmayalım…
Bugün kirlettiğimiz sahile yarın yine biz gideceğiz.
Bugün çöp attığımız denize yarın çocuklarımız girecek.
Bugün hor kullandığımız tabiat, yarın bize aynı cömertlikle kucağını açmayacak.
Doğa intikam almaz; sadece ihmalin faturasını önümüze koyar.
Atalarımız boşuna dememiş:
“Aslan yattığı yerden belli olur.”
Peki biz?..
Yaşadığımız, dinlendiğimiz ve çocuklarımıza emanet edeceğimiz bu güzel memlekete baktıktan sonra kendimize şu soruyu sormanın zamanı gelmedi mi?
Acaba biz hâlâ insan gibi yaşamayı başarabiliyor muyuz; yoksa geride bıraktığımız izler, bizi başka bir canlıya mı benzetiyor?
Çünkü mesele çevreyi kirletmek değildir…
Asıl mesele, kirlenen vicdanlarımızı artık fark etmiyor oluşumuzdur.
Yorum Yap